Het schooljaar zit erop en dus werd de focus weer verschoven van studies naar triatlon. 3 weekjes trainen leek ons voldoende om terug een wedstrijd te doen en zo nam ik afgelopen zondag deel aan de plastriatlon te Aarschot. 750m zwemmen, 27 km fietsen en 5 km lopen onder een stralend zonnetje, ik had er zin in.

 

Aangezien het om een non-drafting wedstrijd ging, waren tijdritfietsen toegelaten. Nu heeft mijn papa heel toevallig nog zo’n exemplaar in mijn maat aan de haak hangen zeker? Even mijn liefste glimlach bovengetoverd en dat was in orde. Dat fietske was ook blij dat het eens terug in actie mocht komen. Na enkele malen sleutelen om tot de juiste positie te komen, was ik klaar voor mijn eerste wedstrijd met een tijdritfiets.

 

De uren voor de wedstrijd verliepen echter niet helemaal zoals gepland. Na het vervangen van een platte band heb ik tijdens de opwarming enkele malen moeten stoppen om mijn voorwiel dat voortdurend bovenaan tegen mijn voorvork sleepte terug vast te zetten. Alles aan een tijdritfiets moet op de millimeter juist zitten en dat kan wel eens voor problemen zorgen. Bovendien diende ik me daarna nog naar de start, die op zo’n 12 km lag, te verplaatsen en vergat ik mijn racebelt in de wisselzone achter te laten. Al die kleine dingetjes stapelden zich op met als gevolg dat ik niet helemaal relaxed aan de start stond.

Al bij al geen problemen gehad met de fiets tijdens de wedstrijd en ons vooropgestelde plan van een illegale fietsenwissel uit het zicht van de referees moest gelukkig niet uitgevoerd worden. 

 

Om 12u liep ik samen met 270 andere atleten (inclusief de mannen) het water in. Als je gewoon bent om in de jeugdreeksen of T3 series met zo’n 20 atletes te starten is dit best veel en dus verliep dit in mijn normen nogal hectisch. Uiteindelijk vond ik wel mijn plaatsje tussen al dat mannelijk geweld en kwam ik als eerste dame uit het water. So far so good. 

Nu zat ik nog niet helemaal in mijn schoenen op de fiets en de eerste dame stak me al voorbij. Tijdens de 11km lange aanloopstrook bleef ik voortdurend op zo’n 30 seconden hangen. De beentjes voelden nog fris en dus peddelde ik de heuveltjes in de daaropvolgende 16 km ook vlot op. Éen dame haalde me nog in, maar ik blijf uiteindelijk op ongeveer 30 seconden van de kop.

Tevreden over mijn fietsnummer kon ik aan het lopen beginnen. Wetende dat ik sinds december geen 5km aan een stuk heb gelopen door een scheenbeenvliesontsteking, was het wat afwachten hoe dat zou verlopen. Het ging alles behalve snel, maar ik haalde gelukkig wel pijnloos de eindstreep! Mijn eerste echte triatlon van dit seizoen zit erop. Uiteindelijk werd ik vierde dame en tweede belofte waar ik, denk ik, heel tevreden mee mag zijn. De pijn in mijn scheenbeen stak de afgelopen dagen toch wel af en toe de kop op, dus ik ben er nog niet helemaal van af, maar het evolueert zeker in de positieve richting. 

 

Mijn volgende wedstrijd wordt normaal de sprinttriatlon in Jabbeke op 4 augustus.

 

Bedankt aan de fotografen, de supporters en zeker mama en trainer Brecht!

Daarnaast nog een grote dankjewel aan topkine Glenn van Magnus Kinesitherapie in Leuven => allen daarheen! 😉

 

MAURA

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *