“Triatlon? Hoe ben je daar bijgekomen?” krijg ik vaak te horen als iemand me naar mijn hobby vraagt. Ja triatlon inderdaad, een gekke duursport die de combinatie maakt van zwemmen, fietsen en daarna lopen (en wel degelijk in deze volgorde). Waarop dan meestal met een diepe zucht volgt: “Amai, zo lastig!”, en dat kan ik natuurlijk niet ontkennen. Maar weet je, I love it!

 

Als jong meisje werd ik door mijn ouders gestimuleerd een sport te kiezen. Zo proefde ik samen met mijn zus van turnen, tennis, basketbal en ja, zelfs dansen. Deze sporten bleken echter niet zo mijn ding te zijn. Het volgende op het lijstje was zwemmen. Ik trok mijn eerste baantjes in het Deerslijkse zwembad en sloot me aan bij de plaatselijke zwemclub. Sindsdien kan ik me geen maand van mijn leven herinneren zonder enige zwemtraining. Zelfs met mijn pols in het gips spring ik nog het water in. Na 5 jaar zwemmen trok ik van DZV naar de zwemclub in Waregem (KWZC) waar ik nu nog steeds lid van ben. Ondertussen zwem ik al 10 jaar competitie en heb ik al heel wat medailles kunnen sprokkelen, maar echt grootse prestaties heb ik in de zwemwereld niet neergezet.

 

De triatlonmicrobe kreeg ik echter te pakken door mijn papa, die er ondertussen al vier ironmans heeft opzitten. Als grote supporter ging ik telkens mee naar zijn wedstrijden en langs de zijlijn stond ik te verlangen naar het moment waarop ik zelf aan de start kon staan. Zo werd ik in 2011 lid van de Izegemse Triatlonclub en kon ik de eerste stapjes zetten richting mijn grote droom: mijn papa evenaren (op zijn minst 😉)! Ondertussen begin ik in 2018 aan mijn 8ste seizoen als laatste jaar junior bij deze geweldige club.

 

In die 8 jaren heb ik toch wel enkele mooie prestaties kunnen neerzetten. Als ik er drie moet uitkiezen dan is mijn onverwachte Belgische titel bij de jeugd C in 2012 er zeker éen van. Twee jaar later was het Belgisch kampioenschap opnieuw mijn doel. Hier haalde ik een mooie derde plaats. Daarnaast mag mijn deelname vorig jaar aan mijn eerste kwarttriatlon aan les Lacs de l’Eau d’Heure ook zeker niet ontbreken. Zelden zo hard genoten van een wedstrijd als toen.

 

Die kwartafstand lijkt me dus wel te liggen en daarom wordt mijn doel van dit seizoen om enkele kwarttriatlons tot een goed einde te brengen. Daarnaast zal ik opnieuw aan de start komen in de T3 series samen met mijn ploegmaatjes. Helaas sukkel ik de laatste maanden met pijn aan het scheenbeen waardoor ik nog niet veel loopkilometers op de teller heb. Momenteel ben ik terug heel rustig aan het opbouwen, hopende dat ik pijnvrij aan het seizoen kan starten.

 

Vanaf dit jaar sta ik ook nog voor een andere uitdaging, namelijk de combinatie van triatlon met mijn studies kinesitherapie en het kotleven in Leuven. De vele lesuren, studie-uren en lange examenperiodes samen met een trainingsweek van 10 uur of meer vragen wel enige planning, maar voorlopig lijkt het me wel te lukken. Gelukkig kan ik wekelijks trainen met de keitoffe bende van het universitaire triatlon team, waardoor ik meestal met plezier naar de training vertrek.

 

 

Ik kijk alvast uit naar het nieuwe seizoen, dat het maar weer snel mei wordt! 😊

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *